Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Doodle for google

Η Google καλεί τους μαθητές των ελληνικών σχολείων να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητά τους και να επανασχεδιάσουν το λογότυπό της, το doodle.Θέμα του διαγωνισμού είναι "Η Ελλάδα μου"! Ένας τυχερός μαθητής θα δει το έργο του να εμφανίζεται στην αρχική σελίδα της Google (www.google.gr) την οποία βλέπουν εκατομμύρια επισκέπτες κάθε ημέρα και θα κερδίσει επιπλέον δώρα. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την εξής διεύθυνση: http://www.google.gr/doodle4google/
Εμείς επιστρατεύσαμε όλη την καλλιτεχνική μας διάθεση και να τα αποτελέσματα: 

















Δευτέρα 1 Απριλίου 2013

Τα δικαιώματα του μικρού αναγνώστη

Γιατί το διάβασμα είναι πάνω απ΄όλα ευχαρίστηση! Κάνε κλικ πάνω στην εικόνα για να δεις καλύτερα τα 10 δικαιώματα του μικρού αναγνώστη.

Ψέμα Πρωταπριλιάτικο

Θυμηθείτε το "Ψέμα Πρωταπριλιάτικο" της Σοφίας Γαβριηλίδου, το οποίο είναι βέβαια πάντα επίκαιρο.
- Κάποτε, μια Πρωταπριλιά, γεννήθηκε ένα ψέμα.
- Μπα! Και τι χρώμα είχε;
- Άσπρο, όταν όμως θύμωνε ή ντρεπόταν, κοκκίνιζε.
- Κι εγώ το παθαίνω αυτό. Και τι έγινε με αυτό το ψέμα;

Το άσπρο ψέμα, πρωί-πρωί Πρωταπριλιάς, μόλις γεννήθηκε, πήγε στην αυλή ενός σχολείου, ακριβώς την ώρα που χτυπούσε το κουδούνι. Τα παιδιά μόλις το είδαν, το αγάπησαν αμέσως. Το ίδιο και οι δάσκαλοι και ο διευθυντής. Τα παιδιά θέλησαν να το κρατήσουν στο σχολείο τους. 

- Τι όμορφο ψέμα είσαι εσύ! είπαν και ο διευθυντής του έκανε επίσημη πρόταση να μείνει στο γραφείο, μαζί του.
- Ήταν Πρωταπριλιά, γι΄ αυτό το αγάπησαν. Γιατί τα ψέματα κανείς δεν τα συμπαθεί. 
- Τελικά έμεινε το ψέμα στο σχολείο;
- Όχι, προτίμησε να φύγει. Πήγε βόλτα στην αγορά. Οι καταστηματάρχες άνοιγαν χαρούμενοι την πόρτα να περάσει μέσα. Όλοι ήθελαν να το κρατήσουν κοντά τους.
- Θα σε βάλω στη βιτρίνα, προσφέρθηκε ένας βιβλιοπώλης.
- Θα τρως όσα γλυκά θέλεις, του είπε ένας ζαχαροπλάστης.
- Θα γίνεις διευθυντής, το διαβεβαίωσε ο ιδιοκτήτης ενός σούπερ μάρκετ. 

Όμως το ψέμα κούνησε παιχνιδιάρικα το κεφάλι του κι έφυγε χοροπηδώντας. Καθώς περπατούσε στα πεζοδρόμια, τα αυτοκίνητα σταματούσαν δίπλα του και κόρναραν δυο φορές για να το χαιρετήσουν. Μα όλοι το αγάπησαν αυτό το ψέμα;

- Ναι, όλοι. Και τα δέντρα και τα πουλιά και ο ήλιος. Και όταν πήγε στην παιδική χαρά να παίξει, οι κούνιες στριφογύριζαν σαν τρελές από τη χαρά τους. Ύστερα κάθισε σε ένα παγκάκι να ξεκουραστεί.
- Και λοιπόν;
Τότε πέρασε μια γιαγιά.
- Ζήτω! φώναξε από τη χαρά της σαν το είδε. Μα εσύ λάμπεις πιο πολύ κι από τον ήλιο! Αχ, και να' σουν αλήθεια! Το άρπαξε και χόρεψε μαζί του έναν ξέφρενο χορό.
 
Ένας δημοσιογράφος που πέρασε από δίπλα του, καθώς πήγαινε στη δουλειά του, στάθηκε και το κοίταξε καλά-καλά.
- Θα σε κάνω πρώτη είδηση! του είπε σοβαρά.
 
Το ψέμα χαμογέλασε κι έκανε να φύγει, μα ήταν λαχανιασμένο και είχε χάσει τη σβελτάδα του από τον πολύ χορό. Ο δημοσιογράφος το έβαλε στην τσάντα του, μαζί με τα χαρτιά του και το μαγνητοφωνάκι του, και κίνησε για τον τηλεοπτικό σταθμό. Το ψέμα έγινε πρώτη είδηση στο απογευματινό δελτίο ειδήσεων. Ακούστηκε σε όλη τη γη. Όλοι ανατρίχιασαν και δάκρυσαν. Δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι συνεδρίασαν. Αποφάσισαν ομόφωνα να αλλάξουν το ψέμα και να το κάνουν αλήθεια.

Ήταν πολύ όμορφο για να είναι ψέμα. Έτρεξαν στον πρωθυπουργό της χώρας. Εκείνος τους άκουσε προσεκτικά. Ήταν ανήσυχος. Ήθελε λίγο να σκεφτεί. Η ώρα περνούσε και ο πρωθυπουργός δεν είχε αποφασίσει ακόμη. Αργά το βράδυ ανακοίνωσε την απόφαση του:

- Όχι! Δε γίνεται! Γεννήθηκε ψέμα και δεν αλλάζει. Δεν είναι παρά ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα.
- Μα ποιο ήταν τελικά αυτό το ψέμα;
- Το ψέμα ήταν ότι η πείνα εξαφανίστηκε από τη γη! 

2 Απριλίου-Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου καθιερώθηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο, στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός συγγραφέας Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Την καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (International Board on Books for Yoyng People-IBBY) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μία αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.
Το μήνυμα του 2013

Διαβάζουμε, εγώ κι εσύ.

Τα γράμματα γίνονται λέξεις
κι οι λέξεις έπειτα, όλες μαζί,
γίνονται βιβλία να διαλέξεις.
Άκου πώς ψιθυρίζουν!
Ποτάμια στις σελίδες κελαρύζουν,
αρκούδες τραγουδούν,
όταν το φεγγάρι αντικρίζουν.
Μπαίνουμε σε κάστρα φοβερά.
Δέντρα σκαρφαλώνουν ως τα σύννεφα.
Γενναία κορίτσια πετούν θαρρετά,
αγόρια ψαρεύουν άστρα λαμπερά.
Εσύ κι εγώ διαβάζουμε μαζί,
"βιβλιοχαρά" σ΄ όλη τη γη. 
Συγγραφέας: Pat Mora
Μετάφραση: Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

Γράμματα από το μέτωπο 1912-13 και Γκρίχου





Μία ιδιαίτερη, πρωτότυπη παράσταση πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 28 και Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013, μέσα στο Κάστρο των Ιωαννίνων. Το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, γιορτάζοντας τα 30 χρόνια λειτουργίας του και τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης μας, παρουσίασε στον ιδιαίτερο χώρο του Σουφαρί Σεράι, όπου φιλοξενείται και η έκθεση του Θ. Παπαγιάννη, για πρώτη φορά πανελληνίως το έργο "Γκρίχου" του Δημοσθένη Παπαμάρκου. "Γκρίχου" θα πει, ύψωσε το ανάστημά σου, αναστήσου, εξεγέρσου. Ο ηθοποιός Μιχάλης Μπίζιος, μαζί με μαθητές του σχολείου μας, συμμετείχαν στο πρώτο μέρος,  διαβάζοντας αποσπάσματα από γράμματα Ελλήνων στρατιωτών, οι οποίοι πολέμησαν στο μέτωπο κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων το 1912-1913. Πρωταγωνιστής του θεατρικού αυτού δρώμενου ήταν ο Δημήτρης Πετρόπουλος, πολύ γνωστός ηθοποιός που κατάγεται από την Ήπειρο. Μαζί με τα γλυπτά-φαντάσματα του Θ. Παπαγιάννη, τη συνοδεία Ηπειρώτικων ακουσμάτων κατάφερε να μας κάνει να αναβιώσουμε ένα αντάμωμα με τους νεκρούς μας.
Ο Δημήτρης Πετρόπουλος έγραψε για το έργο:
«Αυτός ο λαός δεν προσκυνάει κανέναν παρά μόνο τους νεκρούς του» λέει ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. «Ουκ είθισται τοις Έλλησι προσκυνέειν».
Εμείς ήρθαμε εδώ για ν΄ ανταμώσουμε με τους νεκρούς μας. Χωρίς φόβο. Χωρίς μελαγχολία. Ν΄ ακούσουμε τι έχουν να μας πουν, να πούμε τα δικά μας, να θυμηθούμε τα παλιά, να οργανώσουμε το μέλλον. Χωρίς τη μνήμη, αύριο δεν υπάρχει. Ούτε αλήθεια. Μονάχα ερημιά. Απέραντη.