Πρόσκληση

Κάπως έτσι φανταζόμαστε τους καλικάντζαρους

Κάπως έτσι φανταζόμαστε τους καλικάντζαρους εμείς. Δείτε τους, έτσι ώστε να τους γνωρίσετε αν δείτε κανέναν το δωδεκαήμερο!

Τα παλιά αναγνωστικά για τους καλικάντζαρους

ΠΗΓΗ:Ι.Ε.Π.-ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Ηπειρώτικα κάλαντα

Ελάτε εδώ γειτόνισσες
Και εσείς γειτονοπούλες,
Τα σπάργανα να φτιάξουμε
και το Χριστό ν΄ αλλάξουμε.

Τα σπάργανα για το Χριστό,
Ελάτε όλες σας εδώ.(δις)

Να πάμε να γυρίσουμε
Και βάγια να σκορπίσουμε .
Να βρούμε και την Παναγιά
οπού μας φέρνει τη χαρά.

Τα σπάργανα για το Χριστό,
ελάτε όλες σας εδώ.(δις)

Κοιμάται στα τριαντάφυλλα,
γεννιέται μες στα λούλουδα.
Γεννιέται μες στα λούλουδα ,
κοιμάται στα τριαντάφυλλα.

Τα σπάργανα για το Χριστό,
ελάτε όλες σας εδώ.
Τα σπάργανα να φτιάξουμε
και το Χριστό ν΄ αλλάξουμε. 

Κρητικά κάλαντα

Κάλαντα Πελοποννήσου

Ποιος κοροϊδεύει τους καλικάντζαρους;-Φίλιππος Μανδηλαράς

 Οι άνθρωποι λένε πως οι καλικάντζαροι είναι άσχημοι και τρομαχτικοί, κακοί, ανόητοι, ψευδοί, γι’ αυτό, τα φετινά Χριστούγεννα οι καλικάντζαροι θυμωμένοι, ανεβαίνουν στη γη για να εκδικηθούν. Η μικρή Λήδα όμως, θα τους αλλάξει τη διάθεση και θα χορέψουν και θα τραγουδήσουν μαζί της στα χιόνια.

Μαμάδες και παιδιά σε μεγάλα κέφια

Το απόγευμα του Σαββάτου, 8 Δεκεμβρίου μαμάδες και παιδιά είχαν ραντεβού στο σχολείο και έφτιαξαν χριστουγεννιάτικες κατασκευές για το παζάρι που θα γίνει την Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012, λίγο πριν τη χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου μας, στην αίθουσα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος. Η αίθουσα της Α΄ Δημοτικού γέμισε χαρτόνια, κορδέλες, ψαλίδια, κανέλες, γκλίτερ, μπάλες, ταρανδάκια, τσόχινα δεντράκια και ό, τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Η ιδέα ήταν του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και οι μαμάδες των μαθητών επιστράτευσαν φαντασία και δημιουργικότητα. 

Το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από καταπληκτικό.

  

Ένας καλικάντζαρος από το Καμερούν

Ένας καλικάντζαρος από το Καμερούν

έχει αυτιά μεγάλα που όλα τα ακούν.

Ακούει τις κατσίκες, όταν τραγουδάνε,

ακούει τα κουνούπια, όταν περπατάνε,

τους άγριους κουρσάρους, όταν χασμουριούνται

και όλες τις γοργόνες, βαθιά όταν κοιμούνται.

Μένει σε μια κολοκυθιά,

δίπλα σε μία ρεβιθιά,

που κάνει κόκκινα ρεβίθια,

τις νύχτες διαβάζει παραμύθια.

Του αρέσουν τα κουφέτα,

τα κεράσια και η φέτα.

Παίζει κρυφτό με τις ακρίδες,

κρυφομιλάει στις κατσαρίδες.

Το πρωί ξυπνάει με κέφι,

παίρνει το μικρό του ντέφι

και αρχίζει να χτυπάει,

τα κοκόρια όλα ξυπνάει.

Κι αφού το δάσος ξεσηκώσει

και τα χέρια του τεντώσει,

φοράει καπέλο με κουδούνια,

στις καμινάδες κάνει κούνια.

Έτσι η μέρα του αρχίζει,

τον κόσμο όλο αυτός ζαλίζει.

Κάνει συχνά κατεργαριές,

αταξίες και ζημιές.

Τρικλοποδιά βάζει στις κάμπιες,

βάφει κόκκινες τις μπάμιες,

χτενίζει με χτένα όλους τους κάκτους,

κοροϊδεύει τους βατράχους!

Σ’ ένα τσίρκο μία μέρα,

μπαίνει με κέφι και αέρα.

Βρίσκει του κλόουν εκεί τη μύτη,

την πετάει απ’ το φεγγίτη.

Κρεμμύδι παίρνει από το ράφι,

κατακόκκινο το βάφει

και μοιάζει τώρα με τη μύτη,

που πέταξε απ’ το φεγγίτη.

Τη βλέπει ο κλόουν και τη βάζει,

κλάμα τον πιάνει και φωνάζει!

Μα κι αν είναι κατεργάρης,

άτακτος και ζαβολιάρης,

είναι καλόκαρδος πολύ

και μοιάζει με μικρό παιδί.

Έχει παράπονο μεγάλο,

δε θέλει μόνος να ‘ναι άλλο.

Κάθε Χριστούγεννα τα ίδια,

μόνος του να τρώει καρύδια.

Μόνος του δέντρο να στολίζει

και πάλι μόνος να δακρύζει.

Καλοδεχούμενος δεν είναι,

κανένας δεν του λέει «Μείνε!» .

Κάλαντα μόνος πάλι λέει

κι ύστερα κάθεται και κλαίει.

Όταν γιορτές είναι κοντά,

κάτι του σφίγγει την καρδιά.

Μια Κυριακή που ‘χε λιακάδα,

εκεί που άπλωνε μπουγάδα,

κάτω απ’ την κληματαριά,

βλέπει ένα γέρο κοιλαρά.

Κόκκινο σκούφο, μακρύ φοράει,

λαχανιάζει, ξεφυσάει.

«Τι θες, παππούλη, εδώ πέρα;

Ήρθες να πάρεις φρέσκο αέρα;»

«Μία κουρούνα κουτσομπόλα,

ήρθε και μου τα ‘πε όλα.

Πως μένεις σε μια κολοκυθιά

και νιώθεις μεγάλη μοναξιά.

Πως τα Χριστούγεννα για σένα,

είναι μια μεγάλη έννοια.

Έχω ένα σχέδιο μεγάλο!

Στο Βόρειο Πόλο και στον πάγο,

μαζί με μένα να ‘ρθεις να ζήσεις

κι όσο μπορείς να βοηθήσεις.

Οι τάρανδοί μου θέλουν φροντίδα,

παρέα, όταν έχει καταιγίδα.

Θέλουν ν’ ακούνε παραμύθια,

για κουκιά και για ρεβίθια.

Νομίζω πως είσαι κατάλληλος,

να ‘σαι ο δικός μου υπάλληλος,

ο πιστός μου ο βοηθός,

ή και φίλος καρδιακός!

Μαζί με τα’ άλλα ξωτικά,

θα τρώμε κουλούρια και γλυκά,

μελομακάρονο αχνιστό,

θα πίνουμε κακάο ζεστό.

Μαζί μου έλα και δε θα χάσεις,

μόνος τα Χριστούγεννα, ξανά δε

θα περάσεις.

Και θα σου πω τώρα στ’ αυτί, κάτι,

που δεν το ξέρουν οι πολλοί.

Ο Αϊ- Βασίλης, δηλαδή εγώ,

σε κάθε πόλη, κάθε χωριό,

σε κάθε ήπειρο και χώρα,

μοιράζει στα παιδάκια δώρα

κι είναι δικός του βοηθός,

όποιος καλικάντζαρος, νιώθει μοναχός!

Κι έτσι ο καλικάντζαρος από το Καμερούν,

με τα μεγάλα αυτιά, που όλα τα ακούν,

παίρνει απόφαση μεγάλη,

να ζήσει σε μια χώρα άλλη.

Με τ’ Αϊ- Βασίλη τα ξωτικά,

να φτιάχνει δώρα γιορτινά.

Τους τάρανδούς του να φροντίζει,

άλλο πια να μη δακρύζει.

Παίρνει, λοιπόν, μια καλαθούνα,

βάζει μέσα μία κούνια,

τη μικρή του καραμούζα,

ένα πατίνι που κάνει σούζα,

ένα πάνινο κουνάβι

κι ένα ξύλινο καράβι.

Στο έλκηθρο πάνω όλα τα βάζει

κι αρχίζει να φωνάζει:

«Αϊ- Βασίλη, πάμε εμπρός,

είμαι ο δικός σου βοηθός.

Στο Βόρειο Πόλο πάμε τώρα,

μαζί σου θα μοιράζω δώρα.

Μαζί σου θα ζω ευτυχισμένα,

χωρίς Χριστούγεννα θλιμμένα!!»

Οι καλικάντζαροι

Οι καλικάντζαροι

Οι καλικάντζαροι είναι  μια παλιά παράδοση στην πατρίδα μας. Και σε κάθε τόπο, και πιο πολύ στα χωριά, υπάρχουν χίλιοι θρύλοι και έθιμα γύρω από αυτούς. Εμφανίζονται κάθε Χριστούγεννα. Μερικοί λένε ότι είναι πνεύματα, άλλα καλά και άλλα κακά. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι παράξενα όντα, μαλλιαρά και ότι τρυπώνουν στα σπίτια από τις καμινάδες. Τις νύκτες πηγαίνουν και κλέβουν τα φαγητά που βρίσκουν και πιο πολύ τα σύκα γιατί τους αρέσουν πολύ. Όταν τελειώσουν το φαγητό τους αρχίζουν να χορεύουν.

Όλοι οι  χωρικοί, όταν πλησιάζει βράδυ, φοβούνται να ξεμυτίσουν από το σπίτι τους, προπάντων τα μικρά παιδιά, ως ότου έρθει η γιορτή των Φώτων, που ρίχνουν το σταυρό και οι καλικάντζαροι εξαφανίζονται. Τότε πάνε και ζούνε κάτω από τη γη. Και εμφανίζονται πάλι τα άλλα Χριστούγεννα.

Σε πολλά χωριά ρίχνουνε αναμμένα κάρβουνα στα πηγάδια, για να μην μαγαρίσουν οι καλικάντζαροι.

Σε άλλους είναι συμπαθητικοί και σε άλλους αντιπαθητικοί.

(Από την εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση)

Ο καλικάντζαρος που έχασε το δρόμο του